Wachten tot ik weet wat ik wil doen of maken, werkt niet. Beginnen met ‘ik doe maar wat’, werkt wel.
En toch val ik nog steeds in die valkuil van alles van te voren willen weten. Vast herkenbaar?
Ik doe maar wat
‘Ik doe maar wat’, is al jarenlang mijn uitgangspunt in het tekenen. Is ook al jarenlang mijn uitgangspunt in het tuinieren. Het is ook een soort safe space, waarin alles kan bewegen. Het klinkt wat onhandig, alsof ik niet weet wat ik aan het doen ben. Maar dat is niet het geval. Ik heb wel een idee, een beeld. Er is inspiratie om een bepaalde richting op te bewegen, maar heel exact omkaderd is die richting, noch die beweging niet. Want daar dan precies uitkomen? Dat lukt me nooit en is frustrerend. Hou ik me er te strak aan vast, dan word ik star, en verlies ik het plezier onderweg en MOET het GOED gaan. Dan zie ik niet meer de per on gelukjes, onderweg. De zelf uitgezaaide bloemetjes in de tuin, de fractals in de tekening.
Van binnen naar buiten
De laatste paar maanden zit ik vooral buiten in mijn volkstuin ipv binnen aan mijn tafel om te tekenen.
Buiten is het fijner vind ik. Ik doe een hoop ‘maar wat’ op de volkstuin. Heb richtlijnen opgesteld voor mezelf daarin, want de chaos bleef groot, ik had geen overzicht maar vooral veel ‘overal een beetje gedaan’-plekken. Ik leer mezelf nu aan dat ik niet altijd mijn ingevingen volg, maar soms ook redelijk rechtlijnig iets afwerk, alvorens ik weer ergens anders bovenop spring. Dat kost me wat inspanning, maar brengt een hoop rust.
En van buiten weer naar binnen
Ik vind het fijn om dat wat ik buiten zie, hoor, voel in mijn tekeningen te brengen. Maar tegenwoordig zit ik dan weer zo lang vanalles op te zoeken op internet over vanalles en nog wat, dat ik daarin verdwijn.
En glijdt de tekentijd weg in de nacht, en ga ik toch maar slapen.
Wat is dat dan, vraag ik mij geregeld af. Om dan weer te ontdekken dat er een stagnatie is door de gedachte ‘jamaar wat moet ik dan gaan maken?’
Ooit besloot ik dat het makkelijker spelen is zonder de criticus en de perfectionist. Maar dat vraagt wel oefening. En oefening mag soms wel in een schema zitten voor mij. Zelfs in een moeten, in het opbouwen van een discipline. Net als ik nu doe op de tuin.
Omdat ik weet dat het resultaat me zo goed doet.
Morgen op 21 mei, op mijn verjaardag start ik met een tekendiscipline.
Elke dag een tekenwerkje in het kader van ik doe maar wat.
En alles is goed.